Tussenkomst nav OCMW jaarrekening

Voor de stadsfinanciën is één cijfer uit de jaarrekening van het OCMW echt belangrijk: het tekort van 13,7 miljoen. Door de stad bij te passen.


Sommigen zullen dat trachten te minimaliseren met de opmerking dat dit allemaal niet zo dramatisch is, dat het maar gaat over een goede 1% van het stadsbudget. En zo…


Maar dan vergeet men dat dit een structureel gegeven is. Niet éénmalig. Maar dat dit tekort een jaarlijks verschijnsel is, en stijgend.


En dat 13,7 mm een verhoging van meer dan 10% betekent van het oorspronkelijk budget, en dat het OCMW van alle entiteiten die het stadsbudget samen stellen, veruit het meest budgetoverschrijdend is.


We kennen de hoofdoorzaak.


Het is niet de vergrijzing, waarvan men mag verwachten dat er meer noodzakelijke kosten komen voor de verschillende soorten van zorg. Die kosten worden streng bewaakt en de oprichting van het zorgbedrijf heeft uiteindelijk tot doel efficiënter en goedkoper te werken.


Broodnodige investeringen worden vertraagd uitgevoerd, op de lange baan geschoven zelfs. Denk maar aan de in 2007 beloofde 2000 service flats.


Neen, de hoofdoorzaak van dit tekort zit hem in de bijstand. En meer specifiek in de bijstand aan asielzoekers en geregulariseerden. Direct in geld, indirect in personeel. Samen met andere groepen van vreemdelingen en Belgen van vreemde origine, maken de allochtonen 80% van de bijstandtrekkers uit. Dit zijn feiten. Niemand kan dit in twijfel trekken.


Sommigen zullen dit zelfs een weldaad van de multiculturele rechtvaardigheid vinden. Een onvermijdbare consequentie. Dat is hun recht.


Maar wij denken er anders over.


Wij denken dat de draagkracht bereikt, neen, overschreden is.


En uiteindelijk ten koste zal vallen van de kerntaken tegenover de autochtone bevolking. Wij vragen dus in eerste instantie: immigratiestop. Geen enkel nieuw dossier van asielzoekers en geregulariseerden kan dit OCMW nog aan.


En ondertussen voor diegenen die reeds ten onze laste zijn, geld het principe “de veroorzaker betaald”. En dat is de federale overheid die door laks beleid, of helemaal geen beleid, de enige verantwoordelijke is voor de huidige situatie.


Men kan een euro geen twee keer uitgeven en het OCMW bereikt het maximum van wat haalbaar is voor de stedelijke financiën.


Maar nooit zullen wij dulden dat de hulpbehoevende bejaarde, of de Antwerpenaar die buiten zijn schuld op bijstand (financieel, materieel, begeleiding…) aangewezen is, slachtoffer wordt van de financiële gevolgen van een wanbeleid, een federaal beleid buiten onze wil en tegen onze wil.


 


Vooreerst dit:


Artikel 1 van dit dagordepunt (16) luidt: “de gemeenteraad neemt kennis van de jaarrekening 2010 van het OCMW”


Artikel 3 zegt: “dit besluit heeft in principe voor de stad geen financiële gevolgen”


13,7 miljoen verlies, en… geen financiële gevolgen. ’t Is maar zoals u het bekijkt, maar erg logisch lijkt mij dat toch niet. Integendeel.

Hugo Verelst
Gemeenteraadslid

Voor de stadsfinanciën is één cijfer uit de jaarrekening van het OCMW echt belangrijk: het tekort van 13,7 miljoen. Door de stad bij te passen.


Sommigen zullen dat trachten te minimaliseren met de opmerking dat dit allemaal niet zo dramatisch is, dat het maar gaat over een goede 1% van het stadsbudget. En zo…


Maar dan vergeet men dat dit een structureel gegeven is. Niet éénmalig. Maar dat dit tekort een jaarlijks verschijnsel is, en stijgend.


En dat 13,7 mm een verhoging van meer dan 10% betekent van het oorspronkelijk budget, en dat het OCMW van alle entiteiten die het stadsbudget samen stellen, veruit het meest budgetoverschrijdend is.


We kennen de hoofdoorzaak.


Het is niet de vergrijzing, waarvan men mag verwachten dat er meer noodzakelijke kosten komen voor de verschillende soorten van zorg. Die kosten worden streng bewaakt en de oprichting van het zorgbedrijf heeft uiteindelijk tot doel efficiënter en goedkoper te werken.


Broodnodige investeringen worden vertraagd uitgevoerd, op de lange baan geschoven zelfs. Denk maar aan de in 2007 beloofde 2000 service flats.


Neen, de hoofdoorzaak van dit tekort zit hem in de bijstand. En meer specifiek in de bijstand aan asielzoekers en geregulariseerden. Direct in geld, indirect in personeel. Samen met andere groepen van vreemdelingen en Belgen van vreemde origine, maken de allochtonen 80% van de bijstandtrekkers uit. Dit zijn feiten. Niemand kan dit in twijfel trekken.


Sommigen zullen dit zelfs een weldaad van de multiculturele rechtvaardigheid vinden. Een onvermijdbare consequentie. Dat is hun recht.


Maar wij denken er anders over.


Wij denken dat de draagkracht bereikt, neen, overschreden is.


En uiteindelijk ten koste zal vallen van de kerntaken tegenover de autochtone bevolking. Wij vragen dus in eerste instantie: immigratiestop. Geen enkel nieuw dossier van asielzoekers en geregulariseerden kan dit OCMW nog aan.


En ondertussen voor diegenen die reeds ten onze laste zijn, geld het principe “de veroorzaker betaald”. En dat is de federale overheid die door laks beleid, of helemaal geen beleid, de enige verantwoordelijke is voor de huidige situatie.


Men kan een euro geen twee keer uitgeven en het OCMW bereikt het maximum van wat haalbaar is voor de stedelijke financiën.


Maar nooit zullen wij dulden dat de hulpbehoevende bejaarde, of de Antwerpenaar die buiten zijn schuld op bijstand (financieel, materieel, begeleiding…) aangewezen is, slachtoffer wordt van de financiële gevolgen van een wanbeleid, een federaal beleid buiten onze wil en tegen onze wil.


 


Vooreerst dit:


Artikel 1 van dit dagordepunt (16) luidt: “de gemeenteraad neemt kennis van de jaarrekening 2010 van het OCMW”


Artikel 3 zegt: “dit besluit heeft in principe voor de stad geen financiële gevolgen”


13,7 miljoen verlies, en… geen financiële gevolgen. ’t Is maar zoals u het bekijkt, maar erg logisch lijkt mij dat toch niet. Integendeel.

Hugo Verelst
Gemeenteraadslid

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...