Samenhorigheid, raak dat nooit kwijt.

Vrienden, partijgenoten,
Dames en heren,
 
Eerst en vooral wil ik jullie alvast mijn beste wensen overmaken voor 2013.
Ik wens jullie allemaal alles wat ik diep in mijn hart ook mezelf toewens :
Een goede gezondheid.
 
Zelf zal ik die goede gezondheid goed kunnen gebruiken dit jaar.
Ik wil als Antwerps gemeenteraadslid en senator klaarstaan om ieders problemen op te lossen en mij ook verder onvoorwaardelijk inzetten voor onze partij. Elke dag is een kostbare dag.
Precies die zorg voor elkaar en die eendracht is onze samenleving uit het oog verloren.
Vroeger was iedere ketting zo sterk als de zwakste schakel.
Maar nu is er zelfs geen ketting meer…er heerst een ik-gevoel waarbij de zwakste schakel wordt afgestoten.
We vormen in deze snel evoluerende maatschappij nog nauwelijks een samenleving,
want die is door het ‘ik-syndroom’ duidelijk op drift. Dat syndroom zorgt voor een normvervaging waarbij niets of niemand wordt ontzien en waardoor onzekerheid en onveiligheid in ernstige mate toenemen. De verharding en verruwing van de samenleving is angstaanjagend. Ieder klein incident kan ontaarden in zinloos geweld.
Er wordt meer gescholden, gespuugd, geslagen, geschopt, gestoken en geschoten dan ooit tevoren. De traditionele politieke partijen sluiten hun ogen en bieden geen antwoord op factoren als toenemend geweld, car- en home jackings, drugs, verkeersagressie, hooliganisme, vandalisme, pesterijen, stress en depressie.
Door al die inbreuken op onze Vlaamse samenleving neemt wel onze prikkelbaarheid toe maar spijtig genoeg nog niet onze eendracht.
We willen geen spelende kinderen meer in de straat, geen kraaiende haan, geen blaffende hond. We willen als het ware geen deel meer uitmaken van de samenleving. We willen gerust gelaten worden en onze eigen wereld creëren met computer en televisie, een virtuele wereld waarin nog nauwelijks plaats is voor onze medemens. Maar dat is geen oplossing voor het probleem.
Het toenemende individualisme heeft de collectieve waarden stukgeslagen. Het herstel van deze normvervagende maatschappij dient dan ook bij iedere van ons zelf te beginnen.
De samenlevingscrisis kan enkel verholpen worden door eendrachtig terug te grijpen naar onze gemene deler, ons Vlaams sociaal en cultureel weefsel. Ons Vlaams gemeenschapsleven en onze waarden zijn uiteen gespat.
 
We moeten opnieuw leren dat frustraties bij het leven horen. We moeten terug zelf beheersing leren. We moeten streven naar respect voor de menselijkheid en het leven.
We moeten ons in deze koude tijden terug gaan warmen aan de oude Vlaamse wijsheid:
Kolen branden dicht op elkaar als ze niet bij elkaar blijven, doven ze.”

Een jaar is weer voorbij, een lach, een traan,
Hoe zal het ons in 2013 vergaan?
Mijn mooiste herinnering is samenhorigheid.
Raak dat ook in het komende jaar nooit kwijt !

Anke Van dermeersch
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...